In de rubriek Boeren met Passie werp ik voor de gemeente Dinkelland een blik achter de schermen bij agrarische bedrijven in de gemeente Dinkelland. Dit keer bezoek ik topsportstal en stoeterij de Wiemselbach in Oud-Ootmarsum.
Aan het woord: Daan (46) en Lisa Horn (9)
Plaats: Oud-Ootmarsum
Maatschap: Stoeterij de Wiemselbach en topsportstal Horn
Type bedrijf: topsporthal en professionele hengstenhouderij
Voor het eerst in deze rubriek zijn een vader en dochter samen aan het woord. Heeft de hele familie passie voor paarden?
Daan: “Mijn vrouw Caroline Müller is ruiter en mijn dochter Lisa rijdt al succesvol pony. Dat doet ze met veel passie, inzet en toewijding. Zoon Nick is 6 maar die is niet van de paarden.”
Lisa, lachend: “Hij heeft ooit een keer meegedaan aan de Bixie, maar toen zei hij: ‘Ik doe dit een keer en daarna ga ik voetballen.’
Daan: “Ach, wie weet komt het later nog, die interesse in paarden en het bedrijf. Lisa is daarentegen nu al geïnteresseerd in de paardenwereld. Ik verplicht ze niets hoor. Geen druk. Als ze liever wil tennissen, is dat ook prima. Het is wel leuk om je passie te delen met je kinderen en ze te betrekken bij de dagelijkse gesprekken over het bedrijf.”
Lisa: “Ik heb twee pony’s: Orchid’s Bartje en Chupachups. Ik word heel blij van omgaan met paarden. Het zijn aardige dieren. Met paarden kun je echt contact leggen; ze geven iedereen aandacht die voorbij komt. En dat geldt helemaal voor mijn pony’s.”
Hoe is de taakverdeling bij de Wiemselbach?
Daan: “Ik doe de hengstenhouderij en mijn vrouw de sportpaarden. We worden gesteund door personeel dat ons helpt bij de dagelijkse verzorging van de paarden, er is een tweede ruiter en een aantal grooms. Hier is elke dag bedrijvigheid; een internationale mêlee van mensen die komen trainen of advies krijgen.”
En er komt nu een internationaal vermaarde kunstenares binnen.
Daan: “Dat is Erna Visser, de zus van mijn moeder. Ze maakt de meest prachtige bronzen beelden. Ze zijn tijdloos, mooi en allemaal handgemaakt. Op ons terrein zijn meerdere beelden van haar te vinden. Paardenkenners zien bij kunst meteen of de bespiering van paarden klopt en bij haar kunst klopt het helemaal.”
Hoe ver gaat de historie van de Wiemselbach terug?
Daan: “Toevallig was de familie Peters hier onlangs op bezoek tijdens hun familiedag. De familie Peters is in 1927 op deze locatie komen wonen en er een gemengd bedrijf gestart. Ze haalden mooie herinneringen op. ‘Met de platte kar door de niendeur’ en dergelijke. Ze herkenden veel, maar keken ook op van de grootte van het bedrijf nu.
Mijn ouders hebben dit terrein in 1981 gekocht van de familie Gerlach, die er een stoeterij had. Mijn ouders hebben hier grote successen behaald met Jos Lansink die lange tijd aan dit bedrijf verbonden is geweest. De focus is in de loop der jaren een beetje verschoven van alleen sport naar ook handel en hengstenhouderij.”
Deze rubriek heet Boeren met Passie. Valt jullie bedrijf wel onder de noemer boerderij?
Daan: “Ik denk het wel. Het is als boerderij gestart en ontwikkeld tot een paardenhouderij. Ik denk dat als je met dieren en grond werkt, je al snel boer bent. Er is een sterke link tussen agrariërs en paardensport. Er zijn nog altijd veel veehouders die de paardensport omarmen of als hobby hebben. Ik bezoek graag agrarische klanten. Geweldig om te zien hoe ze zo’n bedrijf runnen.”
Is jullie werk een beroep op een levenswijze?
Daan: “Meer een levenswijze. Een beroep kun je nog ergens afkaderen binnen bepaalde werktijden en rechten en plichten, maar dit werk is zeven dagen per week, 24 uur per dag en met z’n ups en downs.”
Zijn jullie landschapsbeheerders?
Daan: “En of. We zijn niet alleen verantwoordelijk voor de dieren, maar ook voor het geheel eromheen. Een goede beheerder snoeit bomen, knot wilgen, maait het gras, maakt z’n eigen kuilvoer en heeft heel wat heggen om te snoeien. Het is arbeidsintensief, maar we krijgen er veel voor terug. Want dit is een mooi en uniek plekje in Twente.”
Lisa, zou jij het bedrijf willen overnemen?
Lisa: “Mijn ouders zeggen altijd dat ik echt ook wat anders mag gaan doen. Maar ik bedenk eigenlijk niets anders. Ik vind dit een mooie, speciale plek en ik zou het graag overnemen. Het bestaat hier al heel lang en dat wil ik graag nog langer maken. Dan wordt het hier nog specialer. Het is hard werken, maar ook leuk werk.”
Daan, instemmend: “Het geeft inderdaad voldoening, maar je moet niet teveel pech hebben in het leven. We hebben met levende have te maken en dat is een onzekere factor.”
Hoe internationaal bekend is de Wiemselbach?
Daan: “Onze paarden – jong gekocht of zelf gefokt – worden hier opgeleid, als 7- of 8-jarige in de internationale sport geïntroduceerd en vervolgens verkocht. 90 procent gaat naar Amerika, Canada en Zuid-Amerika. Er zijn paarden die over de hele wereld succesvol zijn. Ik volg alle prestaties, maar ben er bijna nooit zelf bij. We zijn zo gebonden aan het bedrijf dat wij niet zomaar een paar dagen weg kunnen.
We exporteren ook veel sperma van succesvolle hengsten. In stikstof ingevroren wordt het verscheept over de hele wereld.”
Staan hengstenhouders ook weleens op de barricaden, zoals jullie collega-agrarische ondernemers?
Daan: “We zijn niet naar Den Haag geweest maar we hebben zeker met het stikstofbeleid en mestbeleid te maken. Elk paard moet voldoen aan bepaalde normeringen wat betreft de hoeveelheid mest. We laten alles ophalen en nóg blijkt dat we op papier meer zouden moeten produceren dan er wordt opgehaald. Dus ja, ik voel echt wel mee met melkveehouders die telkens weer gepiepeld worden en aan nog strengere wetgeving en normeringen moeten voldoen. Het wordt best een moeilijk verhaal.
Nu de stikstofdiscussie enigszins is geluwd, komt de waterdiscussie op gang. Ik ben kritisch over de taken van het waterschap. Het land wordt niet beter van overstroomde beken. Het moet wel een harmonieus geheel blijven tussen agrariërs, het waterschap en de overheid.”
Verwennen jullie je vee?
Lisa: “We geven ze een goed onderkomen, ze gaan de wei in en ze ontspannen in de paddock. Ze krijgen paardensnoepjes en vooral veel aandacht.”
Daan: “Persoonlijke aandacht is heel belangrijk bij paarden. We proberen echt een band te creëren met onze topsportpaarden. Paarden hebben een uitzonderlijk goed geheugen; zelfs na 10 jaar herkennen ze je nog. We proberen ze altijd in shape te hebben, zowel mentaal als fysiek. Ze gaan er vier keer per dag uit voor beweging en ze krijgen maaltijden die helemaal op ze zijn afgestemd. Als je bedenkt hoeveel handelingen per paard per dag nodig zijn, snap je waarom we ons richten op kwaliteit en niet op kwantiteit. We hebben nu dertig paarden, maar als het aan mij ligt, gaan we terug naar 25. Zodat we ons nog meer kunnen focussen op de toppaarden die nog nét iets beter presteren dan de rest.”
Hoe ziet jullie erf er over 20 jaar uit?
Daan: “Dan ben ik met pensioen heb jij alles geregeld, Lisa. Dan kom ik alleen nog koffiedrinken. Grapje. Nee, we proberen het bedrijf zo goed mogelijk te onderhouden. Ik zal niet ontkennen dat daar veel tijd, geld, energie en investeringen in gaan zitten. Maar uiteindelijk doen we dat om een mooi bedrijf voort te kunnen zetten en het straks over te kunnen dragen aan de volgende generatie.”
